In januari 2024 was ik een week op het eiland Terschelling. Wandelend ontdekte ik de schoonheid van het landschap. De ruigheid en eindeloosheid van de duinen en het eeuwenoude water dat sinds het begin van de aarde voortdurend komt en gaat. De golven, de wind, de vogels. Het eiland lijkt de tijd te ontstijgen. Alsof het altijd zo is geweest en altijd zo zal blijven.

Niets is minder waar. Het eiland staat onder druk en achter de ansichtkaart van Terschelling schuilt ook een ander verhaal.

De natuur op Terschelling wordt vestoord door grote groepen toeristen die tijdens evenementen met drank en drugs en hun eindeloze selfies de rust verstoren. Ze lopen de duinen vaak letterlijk plat en laten afval achter op de stranden. De natuur wordt ook door het veranderende klimaat bedreigd. Invasieve planten en stikstof veranderen de biodiversiteit op het eiland. De veranderingen in de zeespiegel verstoren het evenwicht tussen zoet en zout water. En ratten vormen al jagend een directe bedreiging voor de broedvogels die op het eiland hun jongen groot brengen. Welke ingrijpende veranderingen staat het eiland te wachten? Hoe ziet de toekomst van Terschelling er uit?

Hier zie je een voorproefje van het werk dat ik maakte op Terschelling in een periode waarin het eiland leeg is, de natuur rust en door winterstormen de duinen opnieuw gevormd worden. Een periode waarin de meeste toeristen het eiland vermijden en dat is waarom ik daar was.